درون آپارتمان یک کلکسیونر در تهران

از خیابان، ساختمان چیزی را لو نمی‌دهد. در درون، آپارتمانی در طبقه‌ی آخر رو به نور باز می‌شود؛ دیوارهای گچی روشن، کف بلوط و در میان همه‌ی این‌ها، فرشی ابریشمی به رنگ غروب که سه نسل در این خانواده بوده است.

صاحب‌خانه، کلکسیونری آرام و جدی، رویکردش را «یک عنصر پررنگ در هر اتاق» توصیف می‌کند. بقیه‌ی چیزها آن‌قدر آرام‌اند که بگذارند قطعه‌ی اصیل حرف بزند. فرشی از سده‌ی نوزدهم به اتاق نشیمن هویت می‌دهد؛ مبلمان پیرامونش به‌عمد ساده و مدرن است.

کهنه و نو، در گفت‌وگو با هم

او می‌گوید راز کار، خویشتن‌داری است. یک قطعه‌ی کهن به نقطه‌ی کانونی بدل می‌شود؛ سه قطعه با هم رقابت می‌کنند و اتاق به نمایشگاه تبدیل می‌شود. نورپردازی معاصر و نشیمن‌های کوتاه و ساده نمی‌گذارند قطعات تاریخی سنگین یا نوستالژیک به نظر برسند.

من موزه نمی‌خواهم. خانه‌ای می‌خواهم که اتفاقاً پر از چیزهایی است که دوستشان دارم.

این درسی به‌کار آمدنی برای هر فضای داخلی است: اصالت و مدرنیته متضاد هم نیستند. اگر کمی فضا به آن‌ها بدهید، یکدیگر را زیباتر نشان می‌دهند.